Prawidłowo używaj pulsoksymetru do pomiaru poziomu tlenu

Pulsoksymetry są używane do oceny stanu utlenowania pacjenta w różnych warunkach klinicznych i stają się coraz bardziej powszechnym urządzeniem monitorującym.

Zapewnia ciągłe, nieinwazyjne monitorowanie wysycenia hemoglobiny tlenem we krwi tętniczej. Jego wyniki są aktualizowane z każdym impulsem.

Pulsoksymetry nie dostarczają informacji o stężeniu hemoglobiny, pojemności minutowej serca, wydajności dostarczania tlenu do tkanek, zużyciu tlenu, uzupełnianiu tlenu czy stopniu wentylacji. Dają jednak możliwość natychmiastowego zauważenia odchyleń od linii bazowej tlenu pacjenta jako wczesnego sygnału ostrzegawczego dla klinicystów, aby pomóc zapobiegać konsekwencjom desaturacji i wykryć sinicę spowodowaną hipoksemią, zanim ona nastąpi.

Sugerowano, że zwiększenie wykorzystania pulsoksymetrów na ogólnych oddziałach może sprawić, że staną się one tak powszechne jak termometry. Jednak personel podobno miał ograniczoną wiedzę operacyjną na temat urządzenia i niewiele było wiadomo o jego działaniu i czynnikach, które mogą wpływać na odczyty (Stoneham i in. 1994; Casey, 2001).

Jak działa pulsoksymetr?

W przeciwieństwie do hemoglobiny zredukowanej, pulsoksymetry mierzą absorpcję światła o określonej długości fali w utlenionej hemoglobinie. Tętnicza natleniona krew ma czerwony kolor z powodu zawartej w niej masy utlenionej hemoglobiny, która pozwala jej absorbować określone długości fal światła. Sonda do pomiaru tlenu we krwi ma dwie diody elektroluminescencyjne (LED) po jednej stronie sondy, jedną czerwoną i jedną rurkę emitującą podczerwień. Sondę umieszcza się w odpowiedniej części ciała, zwykle w opuszce palca lub płatku ucha, a dioda LED transmituje fale świetlne przez pulsującą krew tętniczą do fotodetektora po drugiej stronie sondy. Natleniona hemoglobina pochłania światło podczerwone; Zredukowana hemoglobina świeci na czerwono. Pulsująca krew tętnicza podczas skurczu powoduje napływ utlenowanej hemoglobiny do tkanki, pochłaniając więcej światła podczerwonego i przepuszczając mniej światła do fotodetektora. Nasycenie krwi tlenem określa stopień absorpcji światła. Wyniki przetwarzano na ekranie pulsoksymetru na cyfrowy wyświetlacz nasycenia tlenem, oznaczanego jako SpO2 (Jevon, 2000).

Pulsoksymetry są dostępne w różnych wersjach i modelach różnych producentów (Lowton, 1999). Większość z nich wyświetla wizualne cyfrowe krzywe, słyszalne uderzenia tętnic i tętno oraz różne czujniki dostosowane do wieku, wzrostu lub wagi osoby. Wybór zależy od Ustawień, w jakich jest używany. Cały personel korzystający z pulsoksymetrów musi być świadomy ich funkcji i prawidłowego użytkowania.

Analiza gazometrii krwi tętniczej jest dokładniejsza; Jednakże, uznając swoje ograniczenia, pulsoksymetria jest uważana za wystarczająco dokładną dla większości zastosowań klinicznych.

Czynniki wpływające na dokładność odczytów

Stan pacjenta — Aby obliczyć różnicę między naczyniami włosowatymi a pustymi, saturację krwi tlenem mierzy się na podstawie absorpcji światła w wielu impulsach (zwykle pięć) (Harrahill, 1991). Aby wykryć pulsacyjny przepływ krwi, należy przeprowadzić odpowiednią perfuzję w monitorowanym obszarze. Jeśli tętno obwodowe pacjenta jest słabe lub nieobecne, odczyt pulsoksymetru będzie niedokładny. Pacjenci z dużym ryzykiem wystąpienia hipoperfuzji to pacjenci z niedociśnieniem, hipowolemią i hipotermią oraz pacjenci z zatrzymaniem krążenia. Pacjenci z przeziębieniem, ale bez hipotermii, mogą mieć zwężenie naczyń w palcach rąk i nóg, a także mogą upośledzać przepływ krwi tętniczej (Carroll, 1997).

Jeśli sonda do pomiaru tlenu we krwi jest zamocowana zbyt ciasno, może zostać wykryte uderzenie pozatętnicze, powodując powstanie pobudzenia żylnego w palcu. Pulsacje żylne są również spowodowane przez prawostronną niewydolność serca, niedomykalność zastawki trójdzielnej (Schnapp i Cohen, 1990) oraz opaskę uciskową mankietu do pomiaru ciśnienia krwi nad sondą.

Zaburzenia rytmu serca mogą prowadzić do bardzo niedokładnych pomiarów, zwłaszcza w przypadku obecności znacznych ubytków guzków/promieni (Woodrow, 1999).

Dożylne barwniki stosowane w testach diagnostycznych i hemodynamicznych mogą dawać niedokładne i często niskie oszacowania nasycenia tlenem (Jenson i in., 1998). Należy również wziąć pod uwagę skutki pigmentacji skóry, żółtaczki lub podwyższonego poziomu bilirubiny.

Właściwe korzystanie z pulsoksymetrii to coś więcej niż tylko odczytywanie wyświetlacza cyfrowego, ponieważ nie wszyscy pacjenci z takim samym SpO2 mają taką samą ilość tlenu we krwi. Nasycenie na poziomie 97 procent oznacza, że ​​97 procent całkowitej hemoglobiny w organizmie jest wypełnione cząsteczkami tlenu. Dlatego interpretacja nasycenia tlenem musi być przeprowadzona w kontekście całkowitego poziomu hemoglobiny pacjenta (Carroll, 1997). Innym czynnikiem wpływającym na odczyty pulsoksymetru jest to, jak mocno hemoglobina wiąże się z tlenem, co może się różnić w zależności od różnych warunków fizjologicznych.

Wpływy zewnętrzne — ponieważ pulsoksymetry mierzą ilość światła przepuszczanego przez krew tętniczą, jasne światło padające bezpośrednio na pulsoksymetr (sztuczne lub naturalne) może wpływać na odczyt. Brudne czujniki (Sims, 1996), ciemny lakier do paznokci (Carroll, 1997) i zaschnięta krew (Woodrow, 1999) mogą wpływać na dokładność odczytów poprzez blokowanie lub zmianę pochłaniania światła przez sondy kontaktowe.

Bocznikowanie optyczne wpływa na dokładność i może wystąpić, gdy czujnik jest nieprawidłowo umieszczony, aby światło docierało do fotodetektora bezpośrednio z diody LED bez przechodzenia przez łożysko naczyniowe.

Czujnik może przesuwać się i przesuwać z powodu rytmicznych ruchów (np. drżenia Parkinsona, drgawek lub nawet dreszczy), co może powodować niedokładne odczyty. Ruch i wibracje mogą również utrudniać pulsoksymetrom określenie, która tkanka pulsuje.

Fałszywie wysokie odczyty — Pulsoksymetry podają fałszywie wysokie odczyty w obecności tlenku węgla. Tlenek węgla wiąże hemoglobinę 250 razy silniej niż tlen, a po utrwaleniu zapobiega wiązaniu tlenu. Zmienia również kolor hemoglobiny na jaskrawoczerwony. Pulsoksymetry nie są w stanie odróżnić cząsteczek hemoglobiny nasyconych tlenem od cząsteczek przenoszących tlenek węgla (Casey, 2001). Palacze również konsekwentnie uzyskują fałszywie wysokie odczyty – wpływa to na odczyty do czterech godzin po paleniu (Dobson, 1993). Inne źródła tlenku węgla to ogień, wdychanie spalin samochodowych i długotrwałe narażenie na środowiska o dużym przepływie.

Istnieją również dowody na to, że anemia może prowadzić do fałszywie wysokich odczytów (Jensen i in., 1998).

Niebezpieczeństwa związane z używaniem sond palcowych

Ciągłe używanie sond do pomiaru tlenu we krwi może powodować powstawanie pęcherzy na opuszkach palców i uszkodzenia spowodowane uciskiem skóry lub łożyska paznokcia. Ciągłe korzystanie z sondy stwarza również ryzyko poparzenia, a położenie sondy należy zmieniać co dwie do czterech godzin (MDA, 2001; Place, 2000).

Woodrow (1999) zasugerował, że pacjenci mogą nie być w stanie zaalarmować personelu o jakimkolwiek dyskomforcie i potencjalnych oparzeniach, jeśli sonda zostanie umieszczona na sparaliżowanej kończynie.

Jak każda inna forma monitorowania, pulsoksymetria jest uzupełnieniem opieki. Opieka powinna zawsze koncentrować się na osobie, a nie na maszynie. Dokładność rutynowego pulsoksymetrii nie powinna być oczywista, a personel pielęgniarski i medyczny powinien mieć świadomość, że ta technologia przyniesie korzyści pacjentom tylko wtedy, gdy osoby z niej korzystające będą w stanie prawidłowo korzystać z urządzenia i biegle rozumieć wyniki.